vrijdag 29 maart 2013

Verslag Potetos 3 - Pelikaan S 2 (beker)


Woensdag 27-3-2013 Kwartfinale Beker Potetos 3 - Pelikaan S 2 op sportcomplex Het Noorden in GRONINGEN. KOMT DAT ZIEN..


 

Bovenstaand voorafgaand aan de battle het affiche op de site van Pelikaan S.  Een bepaald gevoel voor schoonheid en esthetiek kan onze voetbalvrienden uit het westelijk van Groningen gelegen Oostwold (er ligt ook nog een oostelijk gelegen Oostwold in de buurt van Winschoten) niet worden ontzegd.


Helaas voor de club met de prachtige vogelnaam (vallen deze beesten ook in Emmen te bewonderen?) trokken de helden van Potetos 3op deze op voorhand memorabele voetbalavond mooi aan het langste eind. Met na 90 minuten een eindstand van 4-3 op de borden, mogen we ons opmaken voor de halve finale, of tegen Genemuiden of tegen Urk. Ga er maar vast aan staan, dat wordt brood en/of slaapzak meenemen, ADV/verlofdagen opnemen, busvisioenen duiken weer op en last but not least het betreden van een op papier vloekvrije omgeving. Uit eigen ervaring, eind jaren 80 van de vorige eeuw speelde ik met mijn vorige club SJS wel eens op en tegen Urk, weet ik dat dat laatste een gotspé is: nergens wordt, uiteraard op zaterdag, zo hard langs de lijn gevloekt als juist daar!
Hoe kwam onze overwinning tot stand? Allereerst had dienstdoend (bij)leider Eric, echte leider Chris V. was met griepverschijnselen afwezig (naweeën Boedapest?), een goede zet verricht door in de basisopstelling maar liefst 3 broodnodige hazewindhonden op te nemen, Chris M., Marnix en uiteraard Louis. Hazewindhond wordt daarbij in voetbaltermen gedefinieerd als een speler die potentieel in staat moet zijn (of ooit zijn geweest) om de 100 meter binnen 11 seconden te lopen, uiteraard zonder bal, op jacht naar bier en/of worst. Deze extra snelheid bleken we hard nodig te hebben deze avond, want onze tegenstrevers bleken allemaal aanstaande heren van rond de 20, met veel snelheid en loopvermogen. Het leek wel een puppyelftal, dat in eerste instantie vooral indruk maakte met hun imposante warming-up, waar letterlijk en figuurlijk de stukken van af vlogen. Alleen al vermoeiend om te zien.
Dan terug naar het wedstrijdverloop. Al na 2 minuten kwamen we achter (0-1) door een gelukt “tikkie terug Jaap” van Chris M., waar de jeugdige linkerspits van de vogelclub dankbaar van profiteerde. Een gevolg van te weinig balgevoel door de lange, koude voetballoze winter voor Chris zullen we maar zeggen. Onze opponenten en de talrijke vogelliefhebbers aan de kant wilden haast al “tien, tien, tien”, gaan roepen, maar daarvan kwamen ze van een koude kermis thuis. Een strakke vrije trap van Dario werd door Wilfred schitterend aangenomen en gedecideerd tot voltreffer gepromoveerd: 1-1. Als reactie gooide onze tegenstander logischerwijs het tempo gelijk omhoog, heel verstandig tegen oudere knarren zoals wij, en een razendsnelle counter sneed bij ons als een mes door de verdedigingsboter, en Louis mocht weer eens gaan vissen: 1-2. Maar ook nu kwamen we weer knap terug. Uit wederom een strakke vrije trap van Dario kopte Remi de bal als een soort “Lange Jan” met het uiterste topje van zijn kruin in de bovenhoek: 2-2. En de koek was nog niet op voor Potetos voor de rust. Chris M. maakte zijn fout in de eerste minuten meer dan goed door, zoals altijd op de goede plaats staand, uit een ogenschijnlijk afgeslagen corner, knap raak te mikken: 3-2.
Na de rust kregen we het zoals verwacht moeilijk. De jeugd zette ons fors onder druk en werd daarbij zowel letterlijk gesteund nu door de snijdend koude oostenwind in de rug, als door hun fanatieke, luidruchtige aanhang aan de kant. Met toeters en zelfs een echte Manolo op de trommel werd het tempo voortdurend omhoog gejaagd. Potetos wankelde, maar viel niet om. Onder aanvoering van Titus als laatste man op de plaats van de doorgeschoven Dario naar het middenveld, werd met extra routine veel naderend onheil voorkomen. Toch viel een kwartier voor tijd de 3-3. Een verdedigende actie in de vorm van een “Edwardje” van onze gastbenjamin Niels werd door de onberispelijk leidende scheidsrechter Kooy tot strafschop gepromoveerd: 3-3. Net toen onze tegenstander dacht van nu gaan we er op en er over, sloegen we nog een keer ijskoud toe. Al weer uit een stilstaand spelmoment, corner Wilfred, kopte Dario keihard de bal achter de wanhopig graaiende Pelikaankeeper: 4-3.
In de turbulente slotfase gebeurde er nog van alles, maar werd er gelukkig niet meer gescoord. Zo kreeg de tegenstander 2 keer geel, en dus rood, en kreeg ook Eric (eindelijk) van de man in het zwart verdiend rood na een onrechtmatige bodycheck zonder bal in de buurt. Uiteindelijk stond er na 90 minuten een prachtige 4-3 overwinning op het bord en mogen we ons, als we Urk of Genemuiden overleven, opmaken voor het project-X feestje in Haren op 25 mei! Haren, here we come!
Tenslotte wil ik met terugwerkende kracht een vijftal spelers nomineren voor “de man van de wedstrijd”:
Dario: 2 assists, 1 goal, rust, techniek en overzicht
Chris M: sleurhond, maakt de tegenstander gek, 1 goal, 2 bebloede knieën
Remi: 1 goal, werklust, inzicht en tactisch vermogen, brein van het elftal
Jeldrik: zeer verdienstelijk debuut als rechtsback, terriër a la good old Rene C.
Jacco: altijd in dienst van de ploeg, bijna de hele wedstrijd uitstekend gevlagd.
 
Wim
 
 
 
 
 
 
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen