zondag 23 september 2012

Verslag Mamio 4 - Potetos 3

Mamio 4 – Potetos 3 1-8
 
Op deze zeer vroege zonnige zaterdagmiddag op 22 september 2012 stond onze 3e competitiewedstrijd op het programma: uit, tegen het altijd lastige Mamio. Een paar weken geleden hadden we nog gemakkelijk en soeverein gelijkgespeeld tegen het reservevlaggenschip van de Parrelclub en daarmee de volgende ronde van de beker gehaald. Op papier zou een wedstrijd tegen een veel lager elftal toch geen problemen mogen opleveren.


 
Echter, de voortekenen waren niet erg gunstig. Vorige week hadden we thuis met 10-0 op de kloten gehad van GroenGeel 4, ook een zgn. lager spelend elftal, echter wel met een hoofdklassespits. En ook de week daarvoor liepen we in de competitieouverture aan tegen een keihard aankomende en ook nog pijnlijk verdiende nederlaag tegen de boys van CVSH. Kortom, alle signalen van een dreigende crisis waren deze middag aanwezig. Zouden onze leiders de Kerst halen en zou Potetos 3 voor het eerst sinds mensenheugenis weer vroegtijdig meespelen in de strijd om degradatie? Daarbij natuurlijk even buiten beschouwing gelaten de niet onomstreden vrijwillige degradatie begin vorig seizoen. 
 
Onze leiders bogen zich het hoofd over de vraag hoe deze lastige situatie soelaas te bieden. Vanmiddag waren om uiteenlopende redenen niet beschikbaar: Roelof (vakantieverplichtingen Rhodos), Eric en Eltjo (geblesseerd) en Wilfred (overige verplichting). Daar stond tegenover de terugkeer van nestor Titus in de basis, na vorige week al de fluit gehanteerd te hebben, de belangrijke terugkeer van erkend hazewind Chris M. (hoewel Louis beweerd ooit sneller te zijn geweest: 100 meter in 10,8 seconden) en de deelname van gastspeler Frank vanuit de selectie.
 
We begonnen aan de wedstrijd met de intentie om natuurlijk weer een keer de broodnodige drie punten te pakken, maar na twee weken weinig spelplezier, nu ook vanmiddag van de wedstrijd, elkaar en het edele voetbalspel te genieten. Dat lukte in het begin van de wedstrijd nog niet helemaal, althans het kwam er nog niet uit. Ondanks het feit dat we met de deelname van Chris M. opeens allemaal een stuk sneller leken en er ook meer noodzakelijk loopvermogen in de ploeg zat, dreigde zich het oude liedje van de vorige twee wedstrijden te herhalen: we geven te gemakkelijk goals weg, daar waar het nog lang geen 5 december is. Een lange, hoge uittrap van de overigens zeer zwak acterende Mamiokeeper werd ongelukkig als een “Derijkje” verwerkt door Titus, met dat verschil dat hij als gevolg van de verblindende zon de bal helaas wel zodanig raakte dat de fragiele Mamiospits vrije doortocht kreeg naar het heiligdom van keeper Louis en de bal in ons netje mocht deponeren. Gelukkig konden we al vrij snel de aansluitingstreffer maken. Een corner van Remi werd zodanig “abgefalscht” door Aafko dat de Mamiokeeper het nakijken had. We voetbalden op dat moment goed en uit een pass van Chris F. maakte Dario de verdiende 1-2. Tussendoor was Mamio echter wel steeds gevaarlijk met hun spitsen die regelmatig onze verdediging te snel af waren. Ze vonden echter steeds als eindstation onze rots in de branding, ballenvanger Louis, die deze middag voor Mamio verder onklopbaar zou blijken, en als een magneet alle ballen naar zich toe trok (komt dat door je nieuwe handschoenen Louis?). Voor mij was Louis deze middag nadrukkelijk “de man van de wedstrijd”, hoewel tijdens de beperkte derde helft bleek dat de meningen daarover nogal verschilden (andere, gehoorde nominaties: Remi, Arjen, Chris M., Dario, Aafko, Frank en Marnix, goed teken zoveel namen!). Nog voor rust werd het 1-3 door een mooie vrije trap bij de eerste paal van Aafko, waarbij de Mamiokeeper nadrukkelijk Luciano-achtig gedrag vertoonde, en parmantig in het net dook in plaats van voor de lijn de houdbare bal te keren.
 
In de rust werden een paar wissels doorgevoerd: Onno voor de moegestreden Aafko (twee goals erbij is eerst wel weer genoeg) en Frank voor de aangeslagen en goed spelende Jacco. Frank zou de snelle Mamiospits nu voor zijn rekening nemen, aangezien deze het verdedigend vermogen van Wim ruim te boven ging. Dit alles pakte goed uit. De 1-4 bleek voor Mamio de psychologische doodsteek en door goals van Chris M. (3x), Onno en Chris F. liepen we redelijk freewheelend en soms prachtig, ouderwets counterend uit naar een heerlijke 1-8 overwinning en konden eindelijk de eerste drie punten van het seizoen worden bijgeschreven. Hopelijk kunnen we hier de komende weken een mooi vervolg aan geven!
 
Zo, nu weer snel terug naar mijn gratis Eredivisielive: kijken wat voor mooi spel de Godenzonen weer op de mat leggen….
Wim

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen