zondag 18 september 2011

Verslag van de wedstrijd Potetos 2 - Lycurgus 5 3-3

V.v. Potetos 2 – S.V. Lycurgus: 3-3
Woensdagavond: Zoals gebruikelijk chagrijnig na weer een training die niet zo liep als het zou moeten, roept de plicht om de selectie voor zaterdag op peil te brengen. Zojuist door mijn teamgenoten weer met beide benen op de grond gezet door de boodschap dat Champions Leauge voetbal van Ajax toch echt prevaleert boven wat regelzaakjes in de reserve klasse 4 poule 10.




 Zoals ook op bestuurlijk niveau transparantie wordt gepredikt, ga ik aan de bar maar eens kijken wie allemaal wel en niet op de groene mat kunnen verschijnen zaterdag (zo kan ik natuurlijk ook nog wat van die Mokumse club tegen Lyon meekrijgen…). Eltjo, na onder andere een hockeybal op zijn knie gekregen te hebben, is niet 100%, wat maakt dat er 12 fitte spelers zijn en Eltjo ingezet kan worden bij nood. Opeens krijg ik de ingeving dat we ook een scheidsrechter moeten hebben. Gelukkig toont Onno zich bereid deze taak op zich te nemen. Tevreden over deze aanstelling (na Potetos - ON vorig jaar weet ik dat de tegenstander de bal bij deze scheids minimaal één meter over de doellijn moet schieten/koppen om een doelpunt te krijgen). Dan een opstelling bedenken waarin coryfeeën als Monteban, Van Meerveld en Blokzijl geen plek kunnen krijgen. Met andere woorden: de drie spelers die de 100 meter wel onder de 17 seconden lopen, zijn om uiteenlopende redenen niet beschikbaar. Voor Jan B. geldt dit voor minimaal één voetbalseizoen. Na overleg met aanvoerder/trainer Remi toch tot een opstelling gekomen die op papier voldoende vedette(neiginge)n herbergt. Ik noem hem, in het kader van de eerder genoemde transparantie, alvast: Doel: Richard; verdediging: Aafko, Wim, Jacco, Eric; middenveld: Henk-Jan, Chris F, Remi, Arjan; aanval: Dario, Wilfred. Wissel: André. Vlag: Eltjo.

Zaterdagochtend:06.15 wakker en na een half uurtje piekeren over de fitheid van de spelers, juiste tactiek, juiste opstelling en in gespannen afwachting van niet welkome afmeldingen, besluit ik op te staan. Ik verplaats mij van bed naar bank, vanwaar ik VI van de vrijdagavond bekijk, in de hoop van winnende suggestie te worden voorzien door de heren Boskamp, Schelvis en Derksen. Mijn hoofd loopt over van voetbalspinsels en mijn toenemende zenuwen leiden ertoe dat ik zelfs van dit programma niet in slaap val. Dan nog maar de Jupiler League bekijken. Wie weet tot welke ingevingen het leidt… Besloten om maar wat eerder van huis te gaan, arriveer ik om 11.15 op de club, waar ik, met behulp van het nieuwe bestuurslid Technische Zaken dhr. Koning, ontdek waar de wedstrijdformulieren zich bevinden. Deze invullend ontdek ik ook de administratieve rompslomp voor een leider voor de wedstrijd. Tijdens dit proces krijg ik een sms van de scheids met het bericht dat hij iets verlaat is, met daarbij de bedreiging dat hij met de fiets is en dat zijn verlate komst daarom wel geen probleem zal zijn... Nee dus. Tussendoor de leider van het ons bekende Lycurgus met een kopje koffie welkom geheten. Ik ontspan enigszins wanneer ik zie dat deze beste man ook een puzzel aan spelerspassen probeert te leggen op de bar. Als zeurpiet over niet goed opgepompte ballen voel ik mij verantwoordelijk om de ballen voor de warming up in orde te maken en met behulp van b.l. TC druk ik lucht in de witte lederen knikkers. Als ik heb uitgevonden bij wie ik moet zijn, ook nog even informeren op welk veld we spelen. Veld 2, vanaf vandaag bekend staand als het plakveld.

Zaterdagmiddag:Zoals de lezer zich kan voorstellen, stap ik na aftellen door Wim om 12.00 vermoeid richting kleedkamer. Ik bedenk mij dat mijn teamgenoten een heuse wedstrijdbespreking voor de eerste thuiswedstrijd in de competitie van mij verwachten. Geïntimideerd door de aanwezigheid van dhr. Kalk, uitermate succesvol oud-leider en voormalig stagebegeleider, stijgt mijn hartslag naar ongekende hoogten. Snel de opstelling gedeeld met mijn teamgenoten en nog wat onbeduidend gemurmel uitgebraakt, waarna door de nieuwe chef shirts Eric de uiterst fris ruikende shirts worden uitgereikt. Judith, bedankt, jij mag vaker de shirts wassen!

Inmiddels emotioneel en fysiek kapot na een ochtend leiderschap begin ik aan de warming up. Ik gebruik de eerste helft dan ook om weer op adem te komen. Ik ontdek voor het eerst op deze dag een voordeel van het leiderschap: er is niemand die mij kan wisselen. Overigens blijkt dhr. Kalk bereid om zich vanuit de dug-out als leider aan de zijlijn op te werpen. Harry, bedankt hiervoor. We gaan er vanuit dat je deze rol vaker zult vervullen. Gelukkig spelen naast mijzelf ook 10 medespelers mee. Na een goed begin, waarin de bal aardig rondgespeeld wordt, scoort Lycurgus na een snelle omschakeling na knullig balverlies op het middenveld. Langzaam maar zeker sluipt er onrust in het elftal en wordt het spel onzorgvuldiger. Er wordt door Remi op Bep Bakhuisiaanse wijze nog wel gelijk gemaakt, maar opnieuw door slordig balverlies is de ruststand 1-2. Evenals vorige week is het opvallend dat na balverlies voorin of op het middenveld de tegenstander direct grote kansen krijgt. Schakelen we niet snel genoeg om, lijden we te gemakkelijk balverlies, staan er teveel mensen voor de bal? Wie zal het zeggen? Nou ik kom er in de rust achter dat ik dat niet ben. Andere mannen staan wel op: Remi, dhr. Kalk, Aafko en Eltjo brengen suggesties in voor de tweede helft, waarna wordt besloten dat André (reeds in de eerste helft ingevallen voor de geblesseerd uitgevallen Dario) laatste man wordt en Aafko in de spits zijn vorm van de woensdagavond mag voortzetten.

Met een “kleiner veld” en “meer druk naar voren” speelt Potetos 2 een uitstekend eerste half uur van de tweede helft. André blijkt ook in deze wedstrijd een aanwinst voor het team. En voor de zekerheid: op www.potetos2.tk staat elke week hoe laat een ieder aanwezig moet zijn voor de wedstrijd. Het goede spel levert 2 doelpunten van de in Portugal gebruinde Wilfred op. Beide goals gaan gepaard met een luchtje van buitenspel, maar naar mijn idee keurt de scheids beide doelpunten terecht goed. Na de 3-2 voorsprong merk ik dat we de greep op de wedstrijd verliezen. Lycurgus ziet een bal in ons doel gaan, maar ik weet zeker dat die bal de doellijn niet één meter heeft gepasseerd. De Lycurgiaan had het net ook kunnen laten bollen. Dan sluit je de twijfel gewoon uit… Uiteindelijk komt Lycurgus terecht op 3-3. Een rare ploeg, ook enigszins op leeftijd, maar altijd beter dan je in het begin denkt. Wat ons Potetos betreft, concludeer ik dat er voldoende mentaliteit en vechtlust in het team zit om nu voor de tweede keer een prima tweede helft te spelen. Helaas is dit voor de tweede keer niet genoeg voor de winst, maar toch denk ik na de wedstrijd mannen met het hoofd omhoog te zien lopen. Zelf ben ik blij met een paar biertjes na de wedstrijd. Ik heb het gevoel alsof ik een 6-daagse werkweek achter de rug heb. Ik zie een lachende Onno en Harry en denk leedvermaak in de twinkeling in hun ogen te zien. Een mengeling van bewondering, dankbaarheid en nederigheid maakt zich van mij meester. Heren Kalk en Kooy, u wordt bedankt!!



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen