dinsdag 23 november 2010

Verslag Potetos 2 - Onstwedder Boys 2 3-0

Verslag van de wedstrijd Potetos 2 - Onstwedder Boys 2

Geachte heren van het tweede van Potetos, of moet ik tegenwoordig zeggen: waarde teamgenoten?
Deze keer geen heldenepos, deze keer geen vergelijkingen met de grootheden der aarde, deze keer geen superlatieven om de grootse prestaties van het tweede van Potetos te duiden. Waarom niet? Omdat ik even de tijd nodig had om een aantal zaken op een rijtje te zetten, maar met name om even bij te komen van afgelopen zaterdag.

Ik ben er namelijk deze week en vorige week achter gekomen dat voetbal echt een moeilijk spelletje is. En dat is me echt vies tegengevallen. De afgelopen jaren heb ik jullie natuurlijk vaak mogen aanschouwen vanaf de zijlijn en dan lijkt alles zo simpel....
Ik heb vaak het idee gehad dat ik wel enig verstand zou hebben van voetbal en stiekem heb ik ook wel eens gedacht dat ik als rasechte hockeyer van enig niveau wel mee zou kunnen komen in het tweede of derde team van een clubje als Potetos.
En dan begin je een keer met een training hier en daar. Gezellig sfeertje, beetje inlopen, beetje ouwehoeren, een afwerkoefening waarin je je lekker kan verstoppen, en afsluitend een partij op een klein veldje in de kleine ruimte waarin het redelijk gemakkelijk is om je gebrek aan techniek en balcontrole te verhullen en te compenseren met werklust en inzet. En dan begin je na verloop van tijd ook nog echt te denken dat de overstap naar een echte wedstrijd wel te overzien is.
Immers, ik sta al vanaf mijn vijfde op het hockeyveld, speel vanaf mijn veertiende in het eerste, heb ooit op het niveau van overgangsklasse en eerste klasse geacteerd (niveau eerstedivisie en hoofdklasse amateurs voetbal) en heb altijd centraal in de verdediging of op het middenveld gestaan. Wat eigenlijk altijd inhield dat ik één van degenen was die het spel bepaalde en dat ik nooit om de bal hoefde te vragen maar m gewoon altijd kreeg.
En dan krijg je afgelopen zaterdag van Harry het signaal dat je mag invallen, een hele helft nog wel. Harry, een man tegen wie je in plotseling een beetje opkijkt. Dat is namelijk je coach en daar moet je naar luisteren. Terwijl ik normaal lekker op zaterdagmiddag ongegeneerd met een gigakater de meeste grote onzin eruit sta te schreeuwen. Dat mag dan ineens niet meer.
Ik krijg van Harry de positie van rechtsback toebedeeld, terwijl ik er eigenlijk nog niet uit ben of mijn linkerbeen of rechterbeen nu mijn minst slechte been is. En dan ook nog onder het mom van: “wie is er minder dan 60%?”. Dat wil elke speler natuurlijk horen die op het punt staat in te vallen. Daar krijg je namelijk lekker veel vertrouwen van.
En dan sta je in één keer in het veld en de enige gedachte die eigenlijk bij mij opkwam was: “Tering, wat is dat veld eigenlijk groot?” Vervolgens kwam de gedachte ”Waar is mijn hockeystick? Dan kan ik in ieder geval nog een beetje rammen!”. Totaal onthand. Nog nooit een pass over meer dan 10 meter gegeven, nog nooit gekopt (en dat doet echt pijn), nog nooit een bal ingegooid en op buitenspel moeten spelen, iets wat in hockey al sinds 1985 is afgeschaft. Op de training kan je namelijk op die punten altijd je snor drukken.
En dan ben je ineens blij met Onno, die je uit mededogen geen geel of rood geeft bij mijn actie wat mijn eerste balcontact had moeten worden maar waarbij ik totaal de bal mis maar vol mijn tegenstander raak die vervolgens zijn bek vol met Amirtjes heeft.
Ben je voor eerst in het leven blij met het stemvolume van Roelof omdat je als een kip zonder kop, met de tong op je schoenen achter je tegenstander aanrent, zonder dat je iets van je omgeving meekrijgt. Ben je Eric dankbaar , die je bij hoge uitzondering niet afzeikt, maar je daadwerkelijk aan het coachen is en opbouwende kritiek geeft.  Geniet je extra van Sebas, die bij elke balaanname van zijn tegenstander echt pijn doet en zie je pas echt hoe gemeen die is. Ben je zeer content met het duo Chris en Remi, die altijd aanspeelbaar zijn en weer ouderwets vervelend zuigend hun tegenstanders uit de wedstrijd praten. Allemaal openbaringen die je pas echt meekrijgt als je op het veld staat en niet ernaast.
Over de wedstrijd en de rest van mijn medespelers kan ik eigenlijk niks zinnigs zeggen, omdat ik het veel te druk had met mezelf.
Wel staat me vaag iets bij van de mooiste goal van het seizoen tot nu toe van. Die geweldige goal van Jan B die iets voor elkaar krijgt wat zelfs de beste Ajaxied in blakende topvorm afgelopen weekend tegen PSV niet voor elkaar kreeg. Gelukkig maar.
Heren, bedankt voor deze les in nederigheid. Ik heb genoten.
Eltjo

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen