zondag 3 oktober 2010

Verslag van de wedstrijd Gorecht 2 - Potetos 2

Gorecht 2-Potetos 2:  3-2, eindelijk maar toch verlies na ruim 2 jaar


We hebben verloren! Niet iets om over te juichen, maar voor het eerst sinds 104 weken hebben we weer een nederlaag geleden in competitieverband. De laatste nederlaag dateerde ergens van  september 2008, uit tegen CVVB. Het zat er al een paar weken aan te komen, maar vanmiddag was het dan helaas zover. Om eerlijk te zijn, een ergens nieuw vervelend gevoel na de wedstrijd, waar we met z’n allen toch even mee om moesten leren gaan. Al te lang ontkennen helpt dan volgens mij ook niet…De nederlaag wegdrinken is een betere remedie.


Hoe heeft het zover kunnen komen? Allereerst, ere wie ere toekomt, verdient de (dove?) Gorechtscheidsrechter in het geel (hij had beter gelijk een wit-zwart shirt aan kunnen trekken) een dikke pluim voor de uitstekende wijze van resultaatgericht fluiten: nietsontziend en alles  erop gericht om het gedegradeerde Gorecht 2 weer zo snel mogelijk richting 2e klasse te helpen. Als je dan speelt tegen de koploper tot gisteren, wij dus, zijn alle middelen kennelijk daarbij geoorloofd. Je vraagt je af waarom zo’n man gisteren niet gewoon in Arnhem op het CDA-congres was. Kennelijk wogen de 3 punten voor Gorecht 2 toch zwaarder. In eendrachtige samenwerking met zijn assistent-scheidsrechters van Gorecht kant probeerde hij zo snel mogelijk met het betere vlag- en fluitwerk alle angels uit het Potetosspel te halen. Vanwege de zeer consistente en buitengewoon effectieve uitvoering door de man in het zwart, tevens volstrekt ongevoelig voor elke vorm van toch vanmiddag ruim ten toon gespreid  verbaal geweld,  krijgt deze man van mij absoluut het predicaat “man van de wedstrijd”.  Zo schaamteloos thuisfluiten kan ik mij niet herinneren, op Mamio uit vorig jaar na. Nogmaals proficiat! Moraal van het verhaal is dat we zonder deze misselijkmakende paljas zeer waarschijnlijk wel 1 of zelfs 3 punten mee hadden kunnen nemen naar het “hoge Noorden”.  Uiteraard kreeg de beste man van mij na de wedstrijd geen hand; die moet je wel verdienen.  Zo genoeg over de scheidsrechter lijkt me.
Daarnaast is het natuurlijk van belang om te constateren dat, zo eerlijk moeten we ook zijn,  we na twee relatief makkelijke kampioenschappen nu echt in een zwaardere klasse zijn aanbeland, waarin, heel normaal, er weer sprake is van gezonde weerstand en tegenspel. Bijna allemaal 2e elftallen, die met jonge gasten (gemiddelde leeftijd hooguit 25 jaar, wij gemiddeld 40?) 2 keer in de week anderhalf uur trainen.  Iets waar wij niet aan kunnen tippen. Het tempo ligt hoger, we mogen maar 3 keer wisselen en we worden er natuurlijk ook niet jonger op. Dit laat onverlet dat wij het makkelijk moeten kunnen doen in deze klasse en gewoon in het linkerrijtje moeten kunnen eindigen. Helaas komt daar nu ook nog bij, als rijpe appelen van de boom, dat er veel mensen geblesseerd zijn en wij daardoor gisteren slechts 12 fitte spelers tot onze beschikking hadden. Overigens nog altijd meer dan ons vlaggeschip. Hopelijk gaat dat dit seizoen nog goed komen en is er op woensdagavond weer de gezonde spanning of je bij de wedstrijdselectie voor zaterdag zit.
Dan nu de wedstrijd zelf. We kwamen heel ongelukkig al snel achter door een “own goal” van Titus die de bal ongelukkig als “Tikkie terug Jaap” terugspeelde op Richard, die zojuist zijn kooi had verlaten: 1-0. De 2-0 was grotendeels ook een eigen fout door snel balverlies van Wim als gevolg van een te korte lange bal: 2-0. Daarna gaven we echter niet op, maar stroopten de mouwen op. Dat leidde tot goede kansen, die anders dan vorig seizoen, nu vaak jammerlijk worden gemist, of tot gememoreerde corrigerende maatregelen door de Gorechtassistent en/of scheids. Toch kwamen we uit een corner van Wil met een rake kopbal van Wim op 2-1. Dat was ook de ruststand. Net toen we na de rust op jacht gingen naar de meer dan verdiende gelijkmaker, viel de 3-1 aan de verkeerde kant. Geheel in stijl zag de 12e man van Gorecht een enorme duw met Titus als slachtoffer over het hoofd, om vervolgens  wel een strafschop aan Gorecht toe te kennen, na hands van Remi. Daarna kwamen we nog wel terug via Chris M. tot 3-2, maar het lukte niet meer om de gelijkmaker neer te zetten, ook natuurlijk weer omdat de scheids wederom een glaszuivere niet-buitenspelgoal afkeurde. Dat wij op het laatst achterin noodgedwongen vanwege 1 op 1 “open huis” moesten houden en Gorecht ondanks de prachtigste kansen daar niet van profiteerde, dient hier ook nog even te worden vermeld.
Wat kunnen wij hier nu van leren? In ieder geval dat verliezen er ook weer bij hoort en op zich heel normaal is. Zonder verliezers geen winnaars. Ook dat wedstrijden tegen 13 man, zoals die van vanmiddag, niet te winnen zijn.  Ook dat we dit seizoen veel meer weerstand ondervinden en alles niet meer zo gemakkelijk en als het ware vanzelf gaat. Dan is het belangrijk, zoals onze leiders ook voor de wedstrijd nog eens duidelijk aangaven, om het “gezellig” te houden, met z’n allen op een leuke manier onze wedstrijden spelen en het seizoen af te maken in een goede sfeer. En het accepteren van verlieswedstrijden hoort daar nu eenmaal bij!
Tot slot, het CDA-congres is geheel conform verwachting verlopen. Daar helpen felle discussies op de achterbank ook niets meer aan… Vanaf nu dus meer ballen over rechts… (sorry Jan).  Ook blij zijn dat we, als hardwerkende Nederlanders en voetballers,  Nederland weer terug krijgen! Sebastiaan, bedankt voor je 2 meter! Die hebben we nog tegoed en drinken we nog gezamenlijk op!

Wim

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen